Kariera w Evertonie

Wszyscy, tak naprawdę, poznali Wayne'a Rooneya 19 października 2002 roku, kiedy to w meczu przeciwko Arsenalowi zdobył cudowną bramkę doliczonym czasie gry. Jednak warto wrócić do roku 2000.

Po zakończeniu szkoły chłopięcej w Liverpoolu Rooney, w wieku 10 lat, podpisał amatorski kontrakt z Evertonem. Stał się ważną częścią drużyny młodzieżowej The Toffees. Jego pierwszym większym osiągnięciem było zdobycie bramki w finale FA Youth Cup. Po jej strzeleniu zdjął koszulkę, a pod nią miał kolejną z napisem - "Once a Blue, always a Blue", tłumacząc na język polski - "Raz niebieski, na zawsze niebieski".

Rooney miał wtedy 17 lat, dlatego nie mógł podpisać profesjonalnego kontraktu. Grał za 80 funtów tygodniowo i wraz z rodziną mieszkał na jednym z gorszych osiedli w Liverpoolu.

Młody Wayne w sezonie 2000/01 występował w barwach drużyny Evertonu U-17 i U-19. W 25 rozegranych spotkaniach zdobył 10 bramek. W kolejnym sezonie był już zawodnikiem drużyny do lat 19 i rezerw. Częściej występował w tej pierwszej, bowiem zaliczył tam 19 spotkań i strzelił 17 goli. W drużynie rezerw wystąpił raz, jednak bramki nie zdobył. W kolejnym sezonie jego kariera znacznie się rozwinęła.

Pierwsze spotkanie w Premier League, już w pierwszej drużynie Evertonu, zaliczył 17 sierpnia 2002 roku w zremisowanym 2:2 meczu z Tottenhamem Hotspur. Przez 6 kolejnych spotkań nie potrafił strzelić żadnej bramki, otrzymując przy tym 2 żółte kartki. Przyszedł 1 październik i mecz w Pucharze Ligi. Everton, który podejmował wtedy drużynę Wrexham, pokonał ją na wyjeździe 0:3. Rooney mecz zaczął na ławce rezerwowych, a na boisku pojawił się w 63. minucie. Potrzebował aż 20 minut na zdobycie debiutanckiej bramki w barwach pierwszej drużyny The Toffees. Wayne po bramce Kevina Campbella z 25 minut, dołożył jeszcze 2 trafienia - w 83. i 89. minucie.

Wracając do daty 19 października 2002 roku, Rooney przerwał wtedy passę Arsenalu, który nie przegrał wcześniejszych 30 spotkań. Zdobywając tą bramkę stał się w tamtym czasie najmłodszym strzelcem gola w historii Premier League - miał wtedy 16 lat i 360 dni. Następnie jego rekord poprawił obecny zawodnik Aston Villi, James Milner. Obecnie rekordzistą jest kolejny piłkarz Evertonu, James Vaughan. Wayne również stał się wtedy najmłodszym strzelcem bramki w The Toffees, bijąc rekord Joe Royle'a.

3 listopada zdobył swoją drugą bramkę w Premier League, wchodząc z ławki rezerwowych w 75. minucie potrzebował 300 sekund na jej strzelenie. Everton pokonał 1:0 Leeds, dzięki bramce Anglika. Na kolejnego gola musiał czekać do 14 grudnia, kiedy jego drużyna podejmowała u siebie Blackburn Rovers. Przyjezdni, jako pierwsi objęli prowadzenie. Natychmiastowa odpowiedź Lee Carsleya i Rooneya pomogły Evertonowi wygrać to spotkanie. Warto dodać, iż Wayne przebywał wtedy na boisku przez 88 minut.

W grudniu obejrzał także pierwszą czerwona kartkę w swojej karierze. Rooney pojawił się na boisku w 66. minucie, zmieniając Marka Pembridge'a. Kwadrans później młody napastnik opuścił murawę boiska St Andrews. Po piątej żółtej kartce, otrzymanej 1 stycznia 2003 roku w meczu przeciwko Manchesterowi City, Rooney musiał pauzować przez cztery mecze.

Pod koniec stycznia Wayne podpisał nowy 3-letni kontrakt (najdłuższy, jaki był dozwolony dla 17-latków) z Evertonem.

Po powrocie do gry w meczu z Charlton, Rooney został powołany do kadry reprezentacji Anglii na mecz z Australią. W środę, 12 lutego 2003 roku, mając 17 lat i 111 dni, Rooney stał się najmłodszym piłkarzem w historii reprezentacji Anglii, który wystąpił w meczu. Obecnym rekordzistą jest zawodnik Arsenalu, Theo Walcott. Wayne rozegrał dobre spotkanie, jednak nie na tyle, aby pomóc Anglii w pokonaniu Australii, która wygrała 3:1.

Pierwszy sezon Rooneya w Premier League można zaliczyć, jako całkiem udany. Kolejny rok był katastrofalny dla Evertonu, ale dla samego Rooneya całkiem udany - przynajmniej pod względem zdobytych bramek. Wayne strzelił wtedy 9 bramek, zajmując 27. miejsce w tabeli strzelców.

Choć wydawało się, że Rooney gra łagodniej, to jednak zdobył mniej bramek, niż kartek, których ujrzał aż 11. Pogłoski o jego transferze do Manchesteru United stały się coraz bardziej poważniejsze, bowiem kwota za Anglika miałaby wynosić 40 mln funtów. Everton, widząc co się dzieje, nie zachował logiki. Sprzedaż Rooneya umożliwiłaby klubowi zakup czterech przyzwoitych graczy. Gdyby Anglik pozostał w Liverpoolu, jego rozwój zostałby zahamowany.

David Moyes i Bill Kenwright wielokrotnie deklarowali, iż Rooney nie jest na sprzedaż, w tym samym czasie wypowiadając się, że jest zawodnikiem wartym 50 mln funtów.

Ale jednym z największych nonsensów opublikowanych przez dziennikarzy tuż po zakończonym wspaniałym dla Roo Euro 04, była kampania popierana prze jego agenta, aby doprowadzić do jego odejścia z Evertonu (pomimo złamanego śródstopia). Tak jak ze Schmeichelem, który mógł się rozwinąć jedynie w klubie grającym w Lidze Mistrzów. Niestety, Rooney zgadzał się na to, przyznając nawet w jednym z wywiadów, iż gdyby mógł wziąć jedną osobę na bezludną wyspę - wziąłby Stretforda.

Rooney był już przekonany o transferze na Old Trafford. Ostatecznie, potwierdziło się najgorsze: transfer do Manchester United za pierwszą wpłatę - 10 mln funtów. Everton miał otrzymywać kolejne pieniądze za różne osiągnięcia Wazzy w Manchesterze.

Liga Mistrzów:
- zwycięzcy - 1 mln £
- wicemistrzostwo - 0,5 mln £

Premier League:
- zwycięzcy - 0,5 mln £
- wicemistrzostwo - 0,25 mln £

- FA Cup - 0,15 mln £
- przedłużenie kontraktu z Man Utd - 1,5 mln £
- zarobki piłkarza po 20 powołaniach do reprezentacji, podczas bycia graczem United - 0,5 mln £
- zarobki piłkarza po kolejnych 20 powołaniach do reprezentacji, podczas bycia graczem United - 0,5 mln £

Nawet, gdy to się nie stanie, Everton otrzyma 3 mln funtów, jeśli Rooney pozostanie zawodnikiem United do 30 czerwca 2007 roku. Suma będzie wypłacana po 1 milionie - 1 sierpnia 2006, 2007 i 2008 roku, jeśli nie została jeszcze wpłacona z powodu innych należności. Teraz jesteśmy tak jakby kibicami Manchesteru. A zwrot z sezonu 2004/05..? 0 milionów funtów. Ale pamiętajcie, to był "doskonały interes", ale dla United!

Autorzy: rooney, Kujam